Extremely Loud And Incredibly Close (2011) 23.976 fps OCR runtime 02:09:28
ปริศนารักจากพ่อ ไม่ไกลเกินใจเอื้อม
ปัจจุบันนี้จำนวนคนที่มีชีวิตอยู่ มีมากกว่าคนที่ตายไปแล้วทั้งหมด
แต่ตัวเลขของคนที่เสียชีวิต กำลังเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
สักวันหนึ่งจะไม่มีที่เหลือ ให้ฝังศพใครอีกต่อไป
ถ้าอย่างงั้นทำไมไม่สร้างตึกลงดิน สำหรับคนตายล่ะ
สามารถทำเป็นตึกลงไปใต้ดิน ตึกของคนอยู่อาศัย
คุณสามารถสร้างตึกลึกลงไป ได้มากกว่าร้อยชั้น
มันจะกลายเป็นโลกแห่งความตาย อยู่ภายใต้โลกของคนที่ยังเหลืออยู่
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าผู้ประทานพรให้เรา
ไม่มีใครรู้เหรอว่าไม่มีศพ อยู่ในโลงศพนั่น
เราน่าจะใส่รองเท้าของพ่อเข้าไปจนเต็ม หรืออะไรก็ได้
เหมือนงานศพปลอมๆ
สำหรับปลาทองหรืออะไรเทือกๆ นั้น
มันก็เป็นแบบนี้แหละ ออสคาร์
มันไร้สาระมากๆ เลย
ถ้าคุณสามารถลงลิฟต์ไปเพื่อไปเยี่ยม หลุมฝังศพของญาติที่เสียแล้ว
เหมือนเวลาขึ้นสะพาน ไปหาเพื่อนที่บรุคลิน
หรือนั่งเรือข้ามฟากไปเกาะสตาตัน
พ่อบอกผมว่านิวยอร์กเคยมีเขตที่ 6
ถัดจากแมนฮัตตัน
แต่คุณไปที่นั่นไม่ได้อีกแล้ว
เพราะว่ามันลอยหายไปในทะเล และไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน
โอเค ลูกคิดว่าลูกฉลาดมากใช่ไหม
เรามาหาเขตที่ 6 กัน
โอเค
แล้วยังไงครับ แล้ว
"แล้ว" อะไรล่ะ
ผมควรจะต้องหาอะไรเหรอ
คำใบ้อยู่ที่ไหน
พ่อยักไหล่เหมือนไม่รู้ว่า ผมกำลังพูดถึงอะไรอยู่
ผมชอบมากเลย
นี่เป็นเกมที่พ่อและผมชอบเล่นด้วยกัน
เราเรียกมันว่า "การเดินทางเพื่อค้าหาคำตอบ"
ผมพบบางสิ่งบางอย่างจากทุกทศวรรษ ในศตวรรษที่ 20
ลูกเก่งมาก
เขาเก่งมากจริงๆ
เกมการค้นหาเขตที่ 6 เป็น การเดินทางที่ยอดเยี่ยมที่สุด
"ชีพ เมโดว์"
เอาล่ะพ่อมี นักกีฏวิทยามือสมัครเล่น พวกบ้าฝรั่งเศส
นักโบราณคดีมือสมัครเล่น ที่ปรึกษาทางด้านคอมพิวเตอร์
ทำไมถึงเป็น "มือสมัครเล่น" หมดเลยล่ะครับ
นี่เป็นคำชมนะ
ผู้ต่อต้านความรุนแรงมือสมัครเล่น ล่ะครับ
"ออสคาร์ เชลล์ นักกีฏวิทยา พวกบ้า ฝรั่งเศส นักโบราณคดี ที่ปรึกษาไอที"
- "ผู้รักความสงบ" - นักประดิษฐ์มือสมัครเล่น
ประดิษฐ์เหรอ เก่งนี่
โอเค พร้อมหมดแล้ว
พ่อออกแบบเกมการค้นหาให้ผม เพื่อที่ผมจะได้พูดคุยกับผู้คน
เขารู้ดีว่าผมมีปัญหาเรื่องนั้น
หนูต้องการอะไรเหรอ
คุณคิดว่ายังไงครับ
อาจจะเป็นประโยชน์ก็ได้นะ
พ่อบอกผมหน่อยไม่ได้เหรอว่า ผมมาถูกทางหรือเปล่า
แต่ถ้าพ่อไม่บอกผมแล้วผม จะรู้ได้ยังไงว่าผมถูกหรือเปล่า
งั้นลองมองอีกแบบหนึ่งสิ
ลูกจะทำผิดได้ยังไง
นี่ครับ ขอบคุณมาก
"อย่าหยุดค้นหา"
เซ็นทรัล ปาร์ค ไม่ได้เคยอยู่ตรงนี้ มาก่อน
พ่อบอกว่ามันเคยอยู่ใจกลางเขตที่ 6
มีการใช้ตะขออันใหญ่โตมโหฬาร ทะลวงลงไปในพื้นดิน
จากนั้นสวนที่เป็นพาร์คก็ถูกดึงขึ้นมา โดยประชากรของนิวยอร์ก
ราวกับการเคลื่อนย้ายพรม จากเขตที่ 6 มาสู่แมนฮัตตัน
ผมค้นพบบางอย่างแล้ว เปลี่ยน
ตรงไหนเหรอออสคาร์ เปลี่ยน
โซน อี-3 เปลี่ยน
พ่อบอกว่าเนื่องจากมีเบาะแส หลงเหลืออยู่ในเซ็นทรัล ปาร์ค
เราถึงเพิ่งรู้ว่าเคยมีเขตที่ 6 อยู่
นี่มาจากไหนเหรอ
เป็นของคุณปู่ คุณย่าเอาให้พ่อ ตอนที่พ่อยังเป็นเด็ก
พ่อไม่เคยเอามาใช้หรอก
นี่อะไรเหรอครับ
หนังเก่าของคุณย่า
ไม่เห็นมานานหลายปีแล้วนะเนี่ย
พ่อรู้หรือเปล่าครับว่าคุณปู่ หน้าตาเป็นยังไง
ไม่ ไม่รู้เลย
แต่สิ่งที่พ่อรู้คือ
คุณปู่มากจากเดรสเดน ซึ่งอยู่ในประเทศเยอรมนี
เขาผ่านเรื่องเลวร้ายมามากมาย
จนทำให้ตัดสินใจว่าเขา ไม่มีครอบครัวจะดีว่า
- แค่นั้นเหรอครับ - แค่นั้นเลย
"เชลล์ แอนด์ ซัน จิวเวลเลอร์"
พ่อยากเป็นคนขายเครื่องประดับ ตั้งแต่แรกเลยหรือเปล่าครับ
พ่ออาจจะอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์นะ
แต่พ่อไม่รู้หรอก
ทำไมละครับ
เพราะว่าพ่อเป็นคนขายเครื่องประดับไง
สตรอเบอร์รี่ ฟิลด์
เบลเวเดียร์ คาสเซิล
เขามองหาอะไรเหรอ
พอลูกเจอแล้ว ให้ลูกบอกคุณเองดีกว่า
ผมจะส่งให้เขาเดินไปทั่วสวนและ เขาต้องคุยกับทุกคนที่เขาเจอ
- การเดินทางเพื่อค้าหาคำตอบที่ดีที่สุด - อย่าทำให้มันยากนักสิคะ
ถ้ามันง่ายมันก็ไม่คุ้มค่านะสิ
แล้วเขาจะกลายเป็นผู้ใหญ่แบบไหน
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันถึงได้มีคุณไว้คอยช่วยไงคะ
เขาจะกลายเป็นหนุ่มที่หลงรัก สาวบ้าอำนาจคนแรกที่ผ่าน
- ระวังหน่อย - ผมหมายถึงสาวสวย
มีผมสีทอง ชอบบอกเขาว่าต้องทำอะไร
อย่างเช่น บอกว่าให้เขียนเช็คให้หน่อย ใช่หรือเปล่าคะ
- เท่าไร - อันนี้อันสุดท้ายแล้ว 71.40 ค่ะ
- 71.40 เหรียญ - คุณจะไปไหนเหรอ
ถึงเวลานอนแล้ว
เขตที่ 6 มีอยู่จริงๆ เหรอครับ
อะไรก็ตามถ้าลูกเลือกที่จะเชื่อแล้ว มันต้องมีเหตุผลเสมอ
เหตุผลอะไรครับ
เบาะแสยังไงล่ะ
เบาะแสอะไรครับ
หมายความว่ายังไงเบาะแสอะไร ก็เบาะแสไงล่ะ
บันทึกซากดึกดำบรรพ์ที่น่าสงสัย ของเซ็นทรัล ปาร์ค
ค่ากรดพีเอชที่ไม่กลมกลืนกัน ของอ่างเก็บน้ำ
จากนั้นเราก็ไปที่ชิงช้า
ตามที่ได้ลงบันทึกไว้
มีการค้นพบกระดาษโน้ต อยู่ข้างใต้ชิงช้าในเซ็นทรัล ปาร์ค
และจากการทดลอง ทางวิทยาศาสตร์มากมาย
ซึ่งลูกเด็กเกินไป ส่วนพ่อก็เรียบง่าย เกินไปที่จะสามารถเข้าใจได้
พวกเขาสามารถระบุได้ว่า กระดาษโน้ตนั้นถูกเขียนขึ้น
ในเขตที่ 6
มันเขียนว่ายังไงบ้างเหรอครับ
เป็นคำถามที่ดีมาก
เรามาหาตำตอบกัน
มันไม่ได้เขียนไว้ มันควรที่จะเขียนไว้แต่ไม่ได้เขียน
- ขอผมดูหน่อยได้ไหมครับ - จะดูอะไรเหรอ
อยากเห็นนี่เหรอ ไม่
นั่นเป็นบทสนทนาสุดท้ายของเรา
- เอามา - มันอยู่ข้างหลังลูก ข้างหลัง รอก่อน
ครั้งต่อไปที่ผมได้ยินเสียง พ่อของผมคือ
ตอนที่ผมกลับบ้านจากโรงเรียน เช้าวันที่แย่ที่สุดวันนั้น
หลีกทาง
เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทางโรงเรียนเลยให้เรากลับบ้านเร็ว
อีกครั้ง นั่นเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จากที่เราทราบข่าวมา
แย่จริงๆ เลย
คุณไม่ควรจะสูบบุหรี่ในล็อบบี้นะ เดี๋ยวก็เดือดร้อนหรอก
วันนี้ไม่มีเรื่องเดือดร้อนหรอก พ่อแม่หนูอยู่ไหน
ยังมีใครอยู่ในเมืองหรือเปล่า
แม่ผมอยู่ที่ทำงาน ส่วนพ่อ ไปประชุมที่ไหนไม่รู้
มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ
เด็กดื้อออสคาร์
ตาเฒ่าน่าเหี่ยว
โอ้พระเจ้า
ข้อความที่ 1วันที่ 11กันยายน เวลา 8:56 น.
คุณอยู่ที่นั่นหรือเปล่า ฮัลโหล
คุณอยู่หรือเปล่าที่รัก รับสายหน่อย
ผมลองโทรที่ทำงานแล้ว แต่ไม่มีใครรับสายเลย
ฟังนะ มีบางอย่างเกิดขึ้น แต่ผมสบายดี
พวกเขาบอกให้เราอยู่กับที่ และรอจนกว่าจนท.ดับเพลิงจะมา
ผมว่าคงไม่มีอะไรหรอก แต่เมื่อไรที่ ผมรู้มากกว่านี้ ผมจะโทรหาอีกที
ผมแค่อยากบอกคุณว่าผมไม่เป็นไร และไม่ต้องเป็นห่วงผม
แล้วเดี๋ยวผมจะโทรหาใหม่นะ บาย
ข้อความที่ 2 วันที่ 11กันยายน เวลา 9:12 น.
คุณอยู่หรือเปล่า คุณอยู่หรือเปล่า ผมโทรมาอีกแล้วนะ
ฮัลโหล
ผมหวังว่าคุณจะอยู่บ้าน ผมไม่รู้ว่า คุณได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นหรือเปล่า
แต่ผมอยากบอกให้คุณรู้ว่า ผมไม่เป็นอะไร
ทุกอย่างปกติดี ตอนนี้ผมกำลังรอ ให้พวกเขาบอกว่าเราต้องทำยังไง
มันวุ่นวายมากๆ เลย จนท.ดับเพลิงควรจะมาถึงได้แล้ว
ถ้าพระอาทิตย์จะระเบิด
คุณไม่มีทางรู้ว่ามันเกิดขึ้นจนกว่า จะ 8 นาทีให้หลัง
เพราะนั่นคือระยะเวลา การเดินทางของแสง
ในระยะเวลา 8 นาที ที่โลกยังคงสว่างสดใส
และอบอุ่น
ผ่านมาแล้ว 1ปีตั้งแต่พ่อของผมตาย
ผมรู้สึกราวกับว่า 8 นาที ที่เหลืออยู่ของผมและเขา
กำลังจะหมดลง
ฝ่ายพรรคเดโมแครตแย้งว่า เอสตราดานั้นอนุรักษ์นิยมเกินไป
และไม่ยอมตอบคำถามของพวกเขาเลย
เอสตราดาได้รับการเสนอชื่อให้ เข้ารับตำแหน่งเมื่อพฤษภาคม 2001
ฝ่ายบริหารของบุชได้ขอให้มีการเพิ่ม ค่าใช้จ่ายทางการทหาร 4.2 %
จาก 365 พันล้านเหรียญเป็น 380 พันล้านเหรียญ
ตัวเลขนั้นยังไม่รวม
ผมไม่ได้ไปที่ตู้เสื้อผ้าของพ่อเลย ตั้งแต่วันที่เลวร้ายที่สุดวันนั้น
แม่ไม่แตะต้องของๆ พ่อเลย
ทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม
"อย่าหยุดค้นหา"
ออสคาร์ เป็นอะไรหรือเปล่า
นี่ ออสคาร์ เชลล์
คุณย่าครับ คุณย่าตื่นอยู่หรือเปล่า
เปลี่ยน
คุณย่าครับ
นี่ย่าเอง หลานรัก มีอะไรหรือเปล่า นอนไม่หลับเหรอ
อยากให้ย่าไปหาไหม เปลี่ยน
พ่อเคยพูดถึงกุญแจพิเศษ กับคุณย่าหรือเปล่าครับ เปลี่ยน
กุญแจพิเศษเหรอ
ย่าคิดว่าไม่มีนะ กุญแจพิเศษเหรอ เอาไว้เปิดอะไร
กุญแจพิเศษสำหรับอะไรเหรอ
เปลี่ยน
พวกเรนเทอร์อยู่บ้านหรือเปล่าครับ เปลี่ยน
พวกเรนเทอร์เหรอ ไม่หรอก พวกเขา ไม่เคยกลับบ้านเร็วขนาดนี้ เปลี่ยน
คุณย่าให้คนเช่าห้อง 3 สัปดาห์หลังจากวันเลวร้ายที่สุดนั่น
ทำไมประตูห้องของพวกเรนเทอร์ ปิดอยู่เสมอ และผมไม่เคยได้เจอเขา
เขาชอบความเงียบ
ทำไมไม่บอกผมเรื่องของเขาบ้าง
เขาเป็นคนที่ย่ารู้จักตั้งแต่เมื่อก่อน ซ้อมได้แล้ว
เขาจะอยู่ที่นี่นานขนาดไหนเหรอครับ
เขาไม่เคยอยู่ที่ไหนนานหรอก
เขาเป็นคนอันตรายหรือเปล่าครับ
ถ้าหลานเจอเขา อย่าพูดอะไรกับเขา
เขาขี้โมโหมาก ซ้อมต่อได้แล้ว
หลานเจออะไรเหรอออสคาร์ เปลี่ยน
ออสคาร์ ยังอยู่หรือเปล่า
ออสคาร์
น่าจะเป็นสำหรับกล่องนิรภัย
ไม่เหมือนกุญแจพวกนี้ มันหนากว่าและแข็งกว่า
แต่ฉันไม่คิดว่าเป็นกุญแจตู้เซฟแน่
น่าจะเป็นกล่องนิรภัย กล่องตู้ปณ.
เก่ามากแล้ว อาจจะ 20-30 ปีได้
ผมจะหาบริษัทที่ผลิตมันได้ยังไงครับ
ใครอาจจะทำขึ้นมาก็ได้
งั้นผมจะหาเจอได้ยังไงว่า มันเอาไว้ไขอะไร
ฉันเกรงว่าคงช่วยหนูไม่ได้ เส้นแต่ว่า หนูจะลองไขทุกอย่างที่ขวางหน้า
หนูไม่ทางรู้หรอกว่าเป็นกุญแจของอะไร เพราะความเป็นไปได้มีเป็นล้านอย่าง
นั่นคือสิ่งหนึ่งที่ฉันชอบมากเกี่ยวกับ กุญแจ มันมีไว้เปิดอะไรสักอย่าง
อันนี้ค่ะ
หนูควรจะอยู่ที่โรงเรียนไม่ใช่เหรอ
วันนี้วัน ดร.มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์
การโกหกครั้งที่ 2
ผมเริ่มนับเรื่องโกหกของตัวเอง ตั้งแต่เช้าวันนั้นที่ผมบอกแม่ว่าเป็นไข้
ผมไม่อย่างแพร่เชื้อให้คนทั้งโรงเรียน ผมอาจเป็นตัวเชื้อโรคเดินได้
ฉันนึกว่าวันเกิด มาร์ติน ลูเธอร์ คิง คือเดือนมกราคมเสียอีก
เคยใช่ครับ ตอนนี้เปลี่ยนแล้ว
นั่นเป็นการโกหกครั้งที่ 3
เดี๋ยวก่อนออสคาร์
ใครคือ "แบล็ค" เหรอ มันเขียนอยู่ที่ซอง
"แบล็ค"
เป็นใครที่หนูรู้จักหรือเปล่า
อาจเป็นใครสักคนที่รู้เรื่องกุญแจ ดอกนี้ก็เป็นได้นะ
ขอบคุณมากครับที่เป็นช่างกุญแจ ที่เยี่ยมยอดมาก
จะเอาไปทำอะไรเหรอ
รายงานเรื่องสำมะโนครัว
การโกหกครั้งที่ 4
ทำไมไม่ไปโรงเรียน
พวกเขาบอกว่าผมฉลาดมากพอแล้ว
แบล็ค แบล็ค แบล็ค
"แบล็ค" ต้องเป็นคนแน่ๆ น่าจะนะ
ถ้า "แบล็ค" เป็นชื่อคน เขาหรือเธอ ต้องรู้จักพ่อแน่ๆ
472
แต่รู้จักได้ยังไงล่ะ แล้วผม จะหาเขาหรือเธอเจอได้ยังไง
นี่คือการเดินทางเพื่อค้นหาคำตอบ ใช่หรือเปล่า
ลากอส ไนจีเรีย จากนั้นก็ไปเรื่อยๆ
การค้นหาของพ่อมักรวม การเดินทางไว้ด้วยเสมอ
2278.3 ไมล์ทะเล
บราซิล
และเขาชอบวางแผนไปจนถึง รายละเอียดที่ปลีกย่อยที่สุด
5 ไมล์ต่อชั่วโมง
700
มันจะเป็นอะไรอย่างอื่นได้อีก
ถ้ามีกุญแจ ก็ต้องมีล็อค
ถ้ามีชื่อ ก็ต้องมีเจ้าของ
แม่กลับบ้านแล้ว
ต้องมีล็อคสิน่า
ผมจะต้องหาให้เจอเพราะว่า พ่อต้องการให้ผมหามันให้เจอ
คิว-56 คิว-56 คิว-56
และผมจะต้องหาให้เจอให้ได้เพราะ นั่นจะช่วยยืด 8 นาทีของผมกับพ่อ
ผมอาจจะยืดมันไปได้ตลอดกาล
ผมจัดของจำเป็นใส่เป้ไว้ สิ่งที่ผมต้องการเพื่อการอยู่รอด
หน้ากากป้องกันแก๊สพิษที่คุณย่าซื้อให้ 2 สัปดาห์หลังจากวันที่เลวร้ายที่สุด
แทมโบรีนของผม เพื่อให้ผมจิตใจสงบ
กล้องส่องทางไกล แน่นอนอยู่แล้ว
ผมไม่สามารถขนของไปได้เยอะ เพราะผมต้องการความคล่องแคล่ว
บันทึกการค้นหาของผม
กล้องของคุณปู่
อะ บรีฟ ฮิสทอรี่ ออฟ ไทม์ ของ สตีเฟ่น ฮอคกิ้ง ที่พ่อเคยอ่านให้ผมฟัง
โทรศัพท์มือถือ
ลูกฟิก นิวตัน ซึ่งผมชอบมาก
กุญแจ แน่นอนอยู่แล้ว
ข้อความของพ่อผมที่บอกว่า อย่าหยุดค้นหา
และผมไม่มีทางหยุดแน่นอน
เฮ้
ลูกจะออกไปไหนเหรอ
ข้างนอกครับ
ที่ไหน
ผมบอกแม่แล้วไง งานหนังสือการ์ตูน กับมินช์ เดี๋ยวผมกลับมา
การโกหกครั้งที่ 5 ยกเว้น ส่วนที่บอกว่า "เดี๋ยวกลับมา"
เปิดมือถือไว้ด้วยและ โทรหาแม่ทุกชั่วโมงนะ
แม่พูดจริงนะ
ผมไม่รู้ว่ามีอะไรรอผมอยู่
ถึงแม้ว่าผมจะปวดท้องและ ผมน้ำตาไหล
ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่มีอะไร ที่จะสามารถมาหยุดยั้งผมได้
แม้แต่ตัวผมเอง
รายแรก แอ๊บบี้ แบล็ค อยู่ฟอร์ทกรีน บรุคลิน
เนื่องจากรถสาธารณะทำให้ผมกลัว ผมจึงตัดสินใจเดิน
ผมมีความลำบากในการทำอะไรๆ เสมอ
ลิฟต์ใช้งานได้นะพ่อเด็กอัจฉริยะ
รู้น่าเจ้าโง่
แต่เพราะวันที่เลวร้ายนั่นทำให้ รายการที่ผมไม่ชอบยาวมากขึ้น
คนแก่
คนวิ่ง
เครื่องบิน
ของที่สูงๆ
อะไรที่คุณสามารถเข้าไปติดได้
อะไรที่ส่งเสียงดัง
เสียงตะโกน เสียงร้องไห้
คนที่ฟันเก กระเป๋าไม่มีเจ้าของ
รองเท้าไม่มีคนใส่ เด็กไม่มีพ่อแม่
เสียงกริ่ง ควันไฟ คนกินเนื้อ
คนที่กำลังมองขึ้นฟ้า
ตึกสูง อุโมงค์ อะไรที่มีความเร็วสูง
สิ่งที่ก่อให้เกิดเสียง สิ่งทำให้เกิดไฟ สิ่งที่มีปีก
สะพานทำให้ผมกลัวเป็นพิเศษ
- ไม่เอาน่า ลองสิ - ผมลองไม่ได้
ถ้าไม่ลอง ก็ไม่มีวันรู้นะ
- ฉะนั้นจงลองซะ - อย่าผิดหวังในตัวผมนะ
เอาสิ เอาน้ำผลไม้ไปสิ
รู้ไหม คุณย่าพาพ่อมาที่ชิงช้าตรงนี้
อันที่พ่อชอบที่สุด คือ...
12...
อันที่ 3 จากทางขวา
เพราะพ่อคิดว่ามันจะต้อง แกว่งได้สูงกว่าตัวอื่นๆ
ฉะนั้นเมื่อทุกคนกลับบ้านไปหมดแล้ว
พ่อก็จะแกว่ง
มีแค่พ่อและชิงช้าเท่านั้น
พ่อใช้ความคิดที่ชิงช้านี้เยอะมาก โดยเฉพาะตอนที่พ่อรู้วิธีปั๊ม
พ่อจะแกว่งให้สูงที่สุดเท่าที่ทำได้
จนพ่อไม่สามารถไปได้สูงกว่านี้แล้ว
จากนั้นพ่อก็จะกระโดด
เพียงเสี้ยววินาทีที่พ่อรู้สึกเหมือนนก
ลองดูสิ ออสคาร์
มันอาจจะทำให้ลูกมองอะไรเปลี่ยนไป
มันไม่ปลอดภัย
ลูกไม่ต้องกระโดดก็ได้นี่
เรากลับบ้านกันได้หรือยังครับ
ฟอร์ทกรีน
ฟอร์ทกรีน ฟอร์ทกรีน
- ทำอะไรอยู่หรือ - สวัสดีครับ ผมชื่อออสคาร์ เชลล์
คุณรู้จักพ่อของผมหรือเปล่าครับ เขาชื่อโธมัส เชลล์
- คุณคือแอ๊บบี้ แบล็ค ใช่หรือเปล่า - ใช่
ผมคิดว่าคงมีคนบอกคุณบ่อยๆ ว่า
ถ้าคุณมองหาคำว่า "สวยสุดยอด" ในพจนานุกรม ต้องมีภาพคุณแน่ๆ
แอ๊บบี้ ผมกำลังคุยกับคุณอยู่นะ
- คุณทำอะไรอยู่ - ผมขอเข้าไปได้ไหมครับ
- ตอนนี้ไม่เหมาะเท่าไร - ทำไมล่ะครับ
- ฉันไม่ค่อยสะดวก - ผมจะขึ้นไปจัดแจงเรื่องของผม
- ผมเหมือนกัน - คุณอยากทำอะไรก็เชิญ
คุณไม่สะดวกเรื่องอะไรเหรอครับ
- มันธุระอะไรของหนูเหรอ - เป็นคำถามเชิงโวหารหรือเปล่า
ผมต้องเข้าไปให้ได้
ผมหิวน้ำมากๆ เลยครับ
การโกหกครั้งที่ 7
หนูอยากดื่มอะไรล่ะ
กาแฟเย็นพร้อมนมกึ่งพร่องมันเนยครับ
เข้ามาไหม
"โต๊ะ"
ผมชอบภาพนี้จังเลย
- ฉันก็เหมือนกัน - คุณรู้เรื่องช้างเยอะแค่ไหนเหรอครับ
ไม่รู้อะไรเท่าไรหรอก
ผมรู้เยอะพอสมควรเลย
ล็อกโซดอนต้า แอฟริคานน่า
มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ใช้เวลากว่าสิบปี อยู่ในคองโก
คอยจดบันทึกเสียงของช้าง และเรียนรู้วิธีการสื่อสารของมัน
แอ๊บบี้ ของทุกอย่างอยู่ไหนหมด
ปีที่ผ่านมานี้เอง เธอเริ่มเล่น เสียงพวกนั้นให้ช้างฟัง
ที่น่าประหลาดใจที่สุดคือ ตอนที่เธอเปิดเสียงเรียกให้ฟัง
มันเป็นเสียงเรียกของช้างเชือกที่ ตายไปแล้วให้ครอบครัวของมันฟัง
มันจำได้และมุ่งตรงไปที่รถจี๊ป ตรงลำโพง
ฉันสงสัยจริงๆ ว่ามันรู้สึกยังไง ตอนได้ยินเสียงเรียกนั้น
ไม่รู้สิ
ผมกำลังจะเดินออกไปจากที่นี่ ไว้ผมจะโทรไปอีกใน 15 นาทีนะ
มันร้องไห้หรือเปล่า
มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่ร้องไห้ ออกมาเป็นน้ำตาได้
แม้แต่ช้างในภาพยังร้องไห้เลย
มันดูเหมือนอย่างนั้นแต่คงถูกแต่งภาพ ด้วยโฟโต้ช็อปแน่ๆ
อย่าร้องไห้สิ
เฮ้บ็อบ สบายดีหรือเปล่า ผมสบายดี สบายดี
ครอบครัวเป็นยังไงบ้าง สุดยอด
เราเยี่ยมมาก เราสบายดี
ฟังนะ เราไปเจอกันที่ทำงาน ตอนบ่าย 3 โมงนะ โอเคไหม
- นั่นใครเหรอครับ - อดีตสามีของฉัน
หนูคงคิดว่ามันแปลกมากใช่ไหม
ผมคิดว่าอะไรหลายๆ อย่างแปลก
ใครๆ ก็ว่าผมแปลกอยู่เสมอ
ผมเคยไม่หาหมอเพื่อตรวจดูว่า ผมเป็นโรคแอสเพอร์เกอร์หรือเปล่า
พ่อผมว่ามันเป็นโรคสำหรับคนที่ฉลาด กว่าคนอื่นแต่ไม่สามารถควบคุมได้
ผลการตรวจไม่สามารถสรุปได้
คุณแน่ใจนะครับว่าไม่รู้จักพ่อของผม โธมัส เชลล์
เขาอยู่ในตึก
ตอนเหตุการณ์ 11กันยา
ผมพยายามหาล็อคสำหรับกุญแจดอกนี้ มันอยู่ในซองจดหมาย
ที่เคยเป็นของพ่อผม
ฉันเสียใจฉันไม่รู้เรื่องกุญแจ หรือพ่อของหนูเลย
ผมขอยืมหน่อยได้ไหมครับ
เอาไปเลยก็ได้
ผมนึกว่าคุณชอบมันมากๆ
หลายสิ่งหลายอย่างแถวนี้ จะเปลี่ยนไปมาก
ขอผมจูบคุณได้ไหม
หนูเป็นเด็กที่น่ารักมาก แต่ฉันว่าคงไม่ใช่ความคิดที่ดี
ผมขอถ่ายภาพคุณไว้ได้ไหม ผมจะได้จำคุณได้
งานหนังสือการ์ตูนเป็นยังไงบ้าง
อยู่ที่นั่นทั้งวันเลยเหรอ
เปิดประตูหน่อยได้ไหมลูก
ออสคาร์ เปิดประตูหน่อยสิลูก
ออสคาร์
ได้ยินไหมออสคาร์ ให้แม่เข้าไปหน่อย
ออสคาร์ให้แม่เข้าไปหน่อย
แม่อยากเข้ามาทำไมเหรอครับ
เพื่อบอกลูกว่า แม่รักลูกไง
ฟังนะ ผมหวังว่าคุณจะอยู่ที่บ้าน ผมไม่รู้ ว่าคุณได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นหรือเปล่า
แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมไม่เป็นไร
ทุกอย่างปกติดี เรากำลังรออยู่ว่า เราต้องทำอะไรบ้าง
ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด จนท.ดับเพลิงควรจะมาได้แล้ว
ข้อความที่ 3 วันที่ 11กันยายน เวลา 9:58 น.
การที่รอดจากสถานการณ์เช่นนี้มาได้ อย่างการถล่มของตึกคู่
อย่างที่เราได้รายงานไปแล้วว่า แต่ล่ะตึกมีความสูง 110 ชั้น
สิ่งที่ถล่มลงมานั้น
ออสคาร์
ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
ครับ
พวกเขาให้กลับบ้านเร็วเหรอวันนี้
ครับ
รู้หรือเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้น
ครับ
เดี๋ยวแม่ก็จะกลับมาแล้ว
อยากรออยู่ที่นี่จนกว่าแม่จะมาหรือเปล่า
คงอย่างงั้นครับ
อยากให้รอเป็นเพื่อนหรือเปล่า
ไม่เป็นไรครับ
แน่ใจนะ
แน่นอนครับ
ไม่เปลี่ยนใจนะ
ออสคาร์ ออสคาร์
คุณพ่อโทรมาหรือเปล่าลูก
มีข้อความฝากไว้เยอะหรือเปล่า
ขอบคุณ
ทุกเครือข่าย
ทุกเครือข่ายไม่ว่างในตอนนี้ ได้โปรด
ได้โปรดๆ
ตอนนี้สายไม่วาง ช่วยต่อใหม่อีกครั้ง
ทุกเครือข่ายไม่ว่างในตอนนี้ ได้โปรด
โอเคๆ
เนื่องจากมีสายโทรเข้ามาเยอะมาก ไม่สามารถติดต่อได้ในตอนนี้
ค่ะ หนูไม่รู้อะไรเลย หนูบอกคุณแม่หมดทุกอย่างแล้ว
ใช่แล้ว โรงพยาบาล ตำรวจ เบอร์โทรศัพท์ไหนก็ได้
แค่พลาดโทรครั้งเดียว
ไม่เป็นไรไม่ต้องมาก็ได้ค่ะ
หนูไม่อยากทำให้ออสคาร์ ต้องตกใจไปมากกว่าที่เป็นอยู่
ถ้าหนูต้องการอะไรหนูจะโทรไปนะคะ
บันทึก
สวัสดีครับ ที่นี่บ้านของครอบครัวเชลล์ วันนี้คือวันอังคารที่ 11กันยายน
ข้อเท็จจริงของวันนี้
อากาศในยูคูเชียหนาวเย็นมาก ขนาดทำให้ลมหายใจแข็งตัว
โดยก่อให้เกิดเสียงแตกตัวที่คนเรียกว่า "เสียงกระซิบของดวงดาว"
สวัสดีครับ ที่นี่บ้านของครอบครัวเชลล์
คราวนี้ จะไม่มีใครต้องได้ยินเหมือนที่ผมได้ยิน
ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทุกครั้งที่ผมออกจากอพาร์ตเมนต์ ผมจะรู้สึกเบาตัวขึ้น
เพราะผมใกล้พ่อเข้าไปเรื่อยๆ
และผมก็รู้สึกหนักขึ้นด้วยเพราะว่า ผมเหมือนห่างแม่ออกไปทุกที
ทำไมแม่มองผมแบบนั้น
- แบบไหนเหรอ - เหมือนผมทำอะไรผิด
- เอามือถือไปด้วยหรือเปล่า - อยู่นี่ครับ
ผมรักแม่นะครับ
แม่อาจจะรออยู่ตรงนั้น จนกว่าผมจะออกไป
หรือแม่อาจจะเดินไปแล้วก็เป็นได้
แม่อาจจะพูดเบาเกินผมได้ยิน
ฮาเซลล์ แบล็ค อาศัยอยู่ที่แฮมมิลตันไฮทส์
เอาสิๆ
เฮ้
พระผู้เป็นเจ้า ได้โปรดดูแลออสคาร์
พระเจ้า ขอให้เกิดปาฏิหาริย์กับเขา
ขอให้ปกป้องเขาด้วยแขนทั้งสองข้าง ไม่ว่าเขาจะเดินทางไปที่ใด
อาเมน
จำไว้ว่าทุกวันคือปาฏิหาริย์
ผมไม่เชื่อในปาฏิหาริย์
การค้นหาว่ากุญแจดอกไหน
จะพอดีกับล็อคคือปาฏิหาริย์
ผมเริ่มจากโจทย์ง่ายๆ กุญแจที่ไม่มีล็อค
ผมออกแบบระบบที่คิดว่า เหมาะกับปัญหาที่สุดแล้ว
ผมแบ่งทุกอย่างออกเป็นส่วนเล็กๆ
และพยายามคิดว่าคนแต่ล่ะคนนั้น เป็นตัวเลขในโจทย์ข้อใหญ่นี้
มันอาจจะใช้สำหรับตู้ปณ. หรือกล่องนิรภัยก็ได้
มันเก่ามากแล้ว ผมขอลองไข กับอะไรหน่อยได้ไหมครับ
แต่มันไม่ได้ผล
เพราะผู้คนไม่เหมือนตัวเลข แต่เหมือนตัวอักษร
ตัวอักษรที่อยากบอกเล่าเรื่องราว
และพ่อบอกเสมอว่า เรื่องราวนั้นควรถูกบอกเล่า
นั่นแหละ ขา ขา ขา ขา
ผมคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะใช้เวลา กับคนที่ชื่อแบล็ค คนละ 6 นาที
แต่มันไม่เคยนานแค่ 6 นาทีเลย
ทุกคนใช้เวลามากกว่า ที่ผมวางแผนไว้
พวกเขาพยายามปลอบใจผม ทำให้ผมรู้สึกสบายใจเรื่องพ่อ
และบอกเล่าเรื่องราวของพวกเขา
แต่ผมไม่ได้อยากรู้สึกดีขึ้น และผมไม่ได้ต้องการเพื่อน
เทควันโด้ พิพิธภัณฑ์ งานหนังสือการ์ตูน
ผมแค่ต้องการล็อค
.25 หารด้วย 65
156 วันหารด้วย 52 เท่ากับ 3 ปี
ผมไม่ได้เข้าใกล้พ่อเพิ่มขึ้นเลย
ผมกำลังเสียเขาไป
อะไรกัน มากวนเหรอ
ไอ้โง่
ทุกคนในตึกนี้ประสาทกินหมดหรือไง
คงเป็นวันที่สับสนวุ่นวายมาก
ไว้เดี๋ยวโทรกลับนะ
ข้อความที่ 4 วันที่ 11 กันยายน
ออสคาร์ เป็นอะไรเหรอ
สัญญานะครับว่าจะไม่ฝังผม ถ้าผมตาย
นี่มันกลางดึกนะออสคาร์
สัญญานะครับว่าจะไม่ฝังผม ถ้าผมตาย
ลูกจะไม่ตายหรอก
ลูกจะยังมีชีวิตไปอีกนาน
แม่แน่ใจนะครับว่ารักผม
แน่นอนที่สุด
งั้นแม่ต้องให้ผมอยู่ในสุสานเหนือพื้นดิน
โอเค เราต้องคุยกันหน่อยแล้ว
เกี่ยวกับสุสานของผมเหรอ
เปล่า
เกี่ยวกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
ทำไมลูกถึงไม่ยอมเล่าอะไรให้แม่ฟัง
ถ้าแม่ไม่ได้สังเกต แม่ใช้เวลา ครึ่งหนึ่งไปกับการนอน
และอีกครึ่งหนึ่งแม่ก็จำอะไรไม่ได้เลย
อย่างแม่กฎหมายเขาเรียกว่า ไม่ได้อยู่คอยดูแลลูก
- ใจร้ายมากนะ - ส่วนไหน
ทั้งหมดเลย
พ่อเคยบอกว่า "ความจริงทำให้เราเป็นอิสระ"
พ่อไม่ได้อยู่ที่นี่
- ตอนนี้มีแค่เรา 2 คน - เหมือน 1กับอีกเศษ 1 ส่วน 4
- ถ้าจะให้ถูกต้องตามคณิตศาสตร์ - ห้ามเดินออกไปนะออสคาร์
- ถ้าผมต้องตายพรุ่งนี้ล่ะ - ลูกไม่ตายพรุ่งนี้หรอก
พ่อคงไม่คิดว่าเขาจะต้องตาย "พรุ่งนี้" เหมือนกัน
- มันจะไม่เกิดขึ้นกับลูกหรอก - แม่รู้ได้ยังไงว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แม่ไม่รู้อะไรเลย แม่ฝังโลงศพเปล่า
นั่นไม่ใช่ประเด็น ความทรงจำของพ่ออยู่ในนั้น
นั่นแหละคือประเด็น พ่อกลายเป็นเซลล์ ที่ตอนนี้อยู่บนหลังคา ในแม่น้ำ
ออสคาร์
และในปอดของคนเป็นล้านๆ คน ที่หายใจเอาพ่อเข้าไปทุกวันๆ
- มันไม่ได้เป็นแบบนั้น - แม่จะไปรู้ได้ยังไงว่าเป็นแบบไหน
แม่ไม่รู้อะไรเรื่องอะตอมและโมเลกุล
พ่ออาจจะเป็นส่วนหนึ่ง ของขี้หมาที่อยู่ในเซ็นทรัล ปาร์ค
หยุด พอได้แล้ว
ขอโทษด้วย อุจาระหมา
- หยุดนะ - แต่มันคือความจริง
ทำไมผมพูดความจริงไม่ได้ แค่เพราะว่า พ่อตายไม่ได้หมายความว่าจะไร้เหตุผล
- มันต้องมีเหตุผล - ใช่ว่าทุกอย่างมีเหตุผลนะออสคาร์
ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้มีคำตอบเสมอ
นั่นเพราะว่าแม่โง่ยังไงล่ะ เป็นเรื่องที่ไร้สาระสิ้นดี
มันเป็นโลงเปล่า ก็แค่โลงเปล่าๆ
แม่รู้ว่ามันเป็นโลงเปล่าๆ
แต่แม่ทำเพื่อตัวเองและเพื่อลูก เพื่อที่เราจะสามารถ
พยายามบอกลาพ่อได้
เพราะพ่อไม่อยู่แล้วออสคาร์ เขาจะไม่กลับมาแล้ว
ไม่อีกแล้ว
แม่ไม่รู้ว่าทำไมมีคนขับเครื่องบินชนตึก
แม่ไม่รู้ว่าทำไมสามีของแม่ถึงตาย
แต่ไม่ว่าลูกจะพยายามยังไง ออสคาร์ มันจะไม่มีวันมีเหตุผล
เพราะว่ามันไม่มีเหตุผล
แม่มันโง่ แม่ไม่รู้อะไรเลย
ทำไมแม่ถึงโกหกผม
ลูกพูดเรื่องอะไร
แม่ไปที่ไหนมา
แม่ไปที่ไหนตอนไหน
วันนั้นไง วันที่เลวร้ายที่สุด
ลูกก็รู้ว่าแม่อยู่ที่ทำงาน
ที่บ้านไม่มีใครเลย
แม่น่าจะอยู่บ้าน
แต่มันเป็นไปไม่ได้
แม่ควรจะทำให้มันเป็นไปได้
แม่ทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ให้เป็นไปได้ ไม่ได้หรอก
ผมอยากให้เป็นแม่
ผมอยากให้แม่อยู่ในตึกนั้นแทนพ่อ
แม่ก็เหมือนกัน
ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น
ไม่หรอก ลูกหมายความตามนั้นเลย
กลับไปนอนได้แล้ว
- เฮ้ - ลินดาเหรอ
ใช่ ฉันพยายามจะโทรหาคุณพอดีเลย ฉันกำลังจะกลับบ้านนะคะ
โธมัส ได้ยินหรือเปล่าคะ
ผมได้ยินคุณ
ไม่น่าเชื่อเลย คุณดูอยู่หรือเปล่า
ฟังนะ คนอื่นๆ ต้องการใช้โทรศัพท์ ผมไม่มีเวลามาก
ฉันจะกลับถึงบ้านในอีก 20 นาที
ฟังนะ ผมอยู่ในตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
หมายความว่ายังไงว่าคุณ อยู่ในตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ผมมีประชุม แต่ผมไม่เป็นไร
พวกเขาบอกให้เราอยู่กับที่ เราทุบกระจกเพื่อให้มีอากาศหายใจ
คุณอยู่ที่ไหน
ผมอยู่ที่ชั้น 106 บนนี้มีประมาณ 50 คน
ฟังนะ คุณต้องกลับบ้านเดี๋ยวนี้
ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร
ออสคาร์อยู่ไหน
ออสคาร์กำลังกลับบ้านแต่คุณฟังฉันนะ คุณกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวนี้
ผมจะโทรไปบอกเขาเอง
บอกว่าอะไรคะ
บอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมจะบอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเราถูกสั่งให้อยู่กับที่
จนท.ดับเพลิงกำลังเดินทางมา เราไม่เป็นอะไร เขาบอกให้เรารอ
โธมัส
- นั่นคือที่เราต้องทำ - โธมัส
โอเคไหม
ไม่ มันไม่โอเค ฟังฉันนะ
- อืม - โธมัส
คุณฟังฉันนะ นี่คือสิ่งที่คุณต้องทำ
คุณต้องหาบันได เข้าใจหรือเปล่า
- เข้าใจ - หาบันได และกลับบ้านได้แล้ว
ลินดา ที่รัก ผมต้องวางสายแล้ว คนอื่นๆ ต้องการใช้โทรศัพท์
ผมไม่เป็นไรหรอก คุณไม่เป็นไรหรอก
หยุดพูดแบบนั้นได้แล้ว และเริ่มหาบันไดได้แล้ว
ลินดา ฟังผมนะ คุณทำทุกอย่าง เพื่อให้ชีวิตผมง่ายขึ้น
ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรักคุณมาก
ผมรักคุณมากที่สุด
อย่าวางสายฉัน อยู่ในสายก่อน
อีกเดี๋ยวผมจะโทรหาคุณใหม่
ได้โปรด อยู่ในสายก่อน
ข่าวนี้ยังไม่ได้รับการยืนยัน แต่เรากำลังได้ข้อมูล
จากเจ้าหน้าที่ของสายการบินยูไนเต็ด
อีกครั้ง เราขอยืนยันว่าทุกอย่าง ยังไม่สามารถยืนยันได้ แต่มีข้อสงสัย
คุณย่าครับตื่นอยู่หรือเปล่า
เปลี่ยน
คุณย่าครับ ตื่นทีเถอะครับ เปลี่ยน
ได้โปรด
เปลี่ยน
คุณย่าครับ
ผมรู้นะว่ามีคนอยู่ที่นั่น
ผมไม่ทำร้ายคุณหรอก ผมเพิ่งอายุ 4 ขวบ
การโกหกครั้งที่ 64
"ขอโทษ ฉันพูดไม่ได้"
คุณเป็นใครเหรอ
"เรนเทอร์"
ผมชื่อออสคาร์ เชลล์ หลานของคุณย่า คุณรู้หรือเปล่าว่าคุณย่าอยู่ที่ไหน
"ออกไปข้างนอก"
ตอนนี้เนี่ยเหรอ
คุณรู้หรือเปล่าว่าไปที่ไหน นี่เป็นเรื่องด่วนมาก
"เรารอด้วยกันก็ได้นะ"
"คุณเป็นคนแปลกหน้า"
พูดตามหลัก
ผมไม่เข้าห้องนอนคนแปลกหน้าหรอก
ทำไมคุณพูดไม่ได้ล่ะ
เส้นเสียงคุณมีปัญหาเหรอ
หรืออะไรทำให้คุณกลัว
"ใช่"
สุดยอด
ครั้งสุดท้ายที่คุณพูดคือเมื่อไรเหรอ
คุณเคยพยายามพูดหรือเปล่า
ทำไมคุณไม่ลองพูดกับผมล่ะ
เอาเลยสิ
"ฉันชื่อเรนเทอร์"
คุณมีประวัติอาชญากรรมหรือเปล่า
"ไม่มี"
คุณทำร้ายคนเป็นอาชีพหรือเปล่า
"เปล่า"
งั้นเรื่องราวคุณเป็นยังไง
"เรื่องราวของฉันก็คือ เรื่องราวของฉัน"
ผมต้องบอกใครสักคน ผมเก็บเป็นความลับไม่ได้แล้ว
ผมเล่าเรื่องผมให้คุณฟังได้ไหม
พ่อของผมตายเมื่อ 11กันยา
หลังจากที่พ่อตายไป ผมไม่เคย เข้าห้องพ่ออีกเป็นปีเลย
เพราะว่ามันยากเกินไปและ มันทำให้ผมอยากร้องไห้
แต่วันหนึ่งผมตัดสินใจเข้าไป ในห้องของเขา
ผมคิดถึงการเล่นเทควันโดกับพ่อ เพราะมันทำให้ผมขำ
ตอนที่ผมไปที่ตู้เสื้อผ้าของพ่อ
ผมเอื้อมหยิบกล้องของเขา ที่อยู่ในกล่องสีน้ำตาล
และผมทำแจกันสีน้ำเงินแตก
ในนั้นมีซองที่เขียนว่า "แบล็ค" อยู่ ผมรู้ว่าพ่อต้องทิ้งอะไรไว้ให้สักอย่าง
ที่ไหนสักแห่งที่กุญแจสามารถเปิดได้ และผมต้องหามันให้เจอ
ผมเอาไปให้วอลท์ ช่างกุญแจ ดูให้ ผมได้มาจากสแตนคนเฝ้าประตู
เหมือนกล่องนิรภัยอะไรสักอย่าง
สำหรับเขตทั้ง 5
ผมนับแล้วมีคนทั้งหมด 472 คน ที่นามสกุล "แบล็ค"
มีทั้งหมด 216 ที่อยู่ที่ต่างกัน คนที่ นามสกุลแบล็คบางคนอาศัยอยู่ด้วยกัน
ผมลองคำนวณดูแล้วว่าถ้าผมไปตามหา วันเสาร์ล่ะ 2 แห่ง รวมถึงวันหยุดด้วย
ไม่นับที่ผมต้องซ้อมละครโรงเรียน ผมต้องใช้เวลาถึง 3 ปีด้วยกันเพื่อที่
จะไปพบให้ครบทุกคน แต่ผมจะทำ ผมจะไปเจอทุกคนที่นามสกุลแบล็ค
เพื่อค้นหาให้เจอว่ากุญแจนั้นคืออะไร และพ่อต้องการให้ผมค้นหาอะไร
เป็นแผนการที่เป็นไปได้มากที่สุด
ผมแบ่งคนออกเป็นโซนต่างๆ และผมต้องโกหกแม่
แม่ไม่มีทางเข้าใจว่าผมจำเป็น ต้องหาล็อคให้เจอให้ได้
มันจะทำให้ผมหาเหตุผลเจอ
ว่าทำไมพ่อถูกฆ่าโดยคนที่ ไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ
ผมเจอคนที่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้
ฮาเซลล์ แบล็ค คนที่เอาแต่สวดมนต์ และพูดคุยกับพระเจ้า
ถ้าเธอพูดกับพระเจ้าได้จริงๆ ทำไมไม่บอกให้เขาอย่าฆ่าลูกเธอ
และอย่าให้คนขับเครื่องบินชนตึก ไม่แน่เธออาจจะคุยกับคนละพระเจ้า
ผมเจอชายคนหนึ่งที่เป็นผู้หญิง แต่เป็นชายในเวลาเดียวกัน
ผมไม่อยากเขาใกล้เขาเพราะว่า เขาทำให้ผมกลัว เขาแปลกประหลาด
ผมสงสัยว่าทำไมเธอถึงมีเพนิซิลิน แต่มันมีความหมายอะไร
ที่นี่จะเป็นยังไงถ้าทุกคน ตัดผมทรงเดียวกันหมด
ผมเจอคุณแบล็คที่ไม่ได้ยินเสียง อะไรมาเลยในระยะเวลา 24 ปี
ซึ่งผมเข้าใจได้เพราะว่าผม คิดถึงเสียงของพ่อมาก
อย่างเวลาที่พ่อพูดว่า "ตื่นหรือยัง" หรือ
เราไปทำอะไรกันเถอะ
ผมเจอพี่น้องฝาแฝดที่ วาดภาพด้วยกัน
และมีกระท่อมที่ต้องมีเบาะแสแน่ๆ แค่มันก็แค่กระท่อมๆ หนึ่ง
แอสทริด แบล็ค เขาเอาแต่วาดภาพ ของคนๆ เดิมซ้ำไปซ้ำมา
บอริส แบล็ค คนเฝ้าประตู ที่เคยเป็นคุณครูตอนอยู่รัสเซีย
แต่ตอนนี้สมองของเขากำลังจะตาย ราโมส แบล็ค เขาสะสมเหรียญ
แต่ไม่มีเงินพอที่จะซื้อข้าวกิน
อลัน แบล็ค มีวิวที่มองเห็น สวนกราเมอร์ซี่แต่ไม่มีกุญแจ
ซึ่งเขาบอกว่าแย่กว่า การมองกำแพงอิฐเสียอีก
ผมรู้สึกเหมือนผมกำลังมองกำแพงอิฐ
เพราะผมลองเอากุญแจไขมาทั้งหมด 148 แห่งแล้ว
แต่ไม่มีกุญแจไหนที่พอดีเลยหรือที่ สามารถเปิดในสิ่งที่พ่ออยากให้ผมเจอ
เพื่อที่ผมจะได้รู้ว่าถ้าไม่มีเขา ผมก็ไม่เป็นไร
เราทิ้งไว้ตรงนี้ก่อนแล้วกัน
ผมยังรู้สึกกลัวทุกครั้งเวลาที่ต้อง ไปในสถานที่แปลกๆ
ผมกลัวมากจนผมต้องจับเอวตัวเองไว้ เพราะกลัวว่าผมจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
แต่ผมไม่เคยลืมสิ่งที่พ่อบอกแม่ เรื่องเขตที่ 6 เลย
ว่าถ้าอะไรที่สามารถหามาได้ง่าย
ก็ไม่คุ้มค่าที่จะค้นหา
ผมกลัวทุกครั้งที่ต้องออกจากบ้าน ทุกครั้งที่ประตูเปิด
ผมยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตั้งแต่ผมเริ่มค้นหา
เว้นแต่ผมคิดถึงพ่อผมมากๆ
ทั้งๆ ที่จุดประสงค์ทั้งหมดคือ การหยุดคิดถึงพ่อ
มันเจ็บปวดมาก
บางครั้งผมคิดว่าผมจะ ทำอะไรที่เลวร้ายมากๆ
"เลวร้ายเหรอ"
"ฉันง่วงแล้ว จะไปนอน"
"อย่าบอกย่าล่ะ ว่าเราเจอกัน"
"อยากให้ฉันไปด้วยไหม"
อยากให้คุณไปไหนเหรอครับ
"ไปตามหาด้วยกัน"
ไม่มีทาง ไม่ได้เลย ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้
แน่นอน เสาร์หน้า เวลา 7:00 น.
"บาร์นี่ย์ กรีนกราส เดอะ สเตอร์เจียน คิง"
ผมไปถึงที่นั่น 23 นาที 37 วินาที ไปถึงก่อนเผื่อไว้ก่อน
ผมไม่รู้ว่าอยากให้เขาอยู่ที่นั่นหรือเปล่า
ผมไม่รู้ว่าผมไม่อยากหรือเปล่าด้วยซ้ำ
ผมจะลองดูสักวันจะได้รู้
"ไปไหนต่อ"
ถ้าคุณจะไปกับผม เราต้องมีกฎเกณฑ์เล็กน้อย
คุณเข้าห้องน้ำได้แค่ 2 ครั้งเท่านั้น พัก 19 นาทีเพื่อกินข้าว 1ครั้ง
ห้ามเที่ยวเล่นเด็ดขาด แต่สถานที่ประวัติศาสตร์ไม่เป็นไร
อีกอย่างหนึ่ง มีรายการคำถาม 15 อย่าง ที่ผมอยากให้คุณช่วยตอบ
มาเร็ว
กฎข้อที่ 4 ตามให้ทัน ผมไม่ต้องการหยุดรอทุกๆ 2 นาที
จีน แบล็ค อยู่ในโซนเอช เอคิว-16 บนแผนที่
อยู่ในร็อคคาเวล์ 11.3 ไมล์ ทางนี้
ผมไม่ใช่รถไฟ มันเป็นเป้าได้ง่าย
เป็นเป้าหมายที่ชัดเจน รถสาธารณะล้วนตกเป็นเป้าทั้งนั้น
คุณสามารถถูกระเบิดกระจาย โดยคนที่คุณไม่รู้จักเลย
ไม่นะ
เขาพูดว่า "เขาเดินไกลขนาดนั้นไม่ได้"
เขาพูดว่าถ้าอยากให้เขาไปกับผม ก็ต้องนั่งรถบัสหรือรถไฟใต้ดิน
รถไฟใต้ดินเร็วกว่าเยอะ และเขาก็เขียนว่า
"ไม่มีอะไรต้องกลัว" ซึ่งผมพูดว่า
คุณก็พูดง่ายสิ
ซึ่งจริงๆ แล้วเปล่าเลย
"บางครั้งเราต้องเผชิญหน้า กับความกลัวของเรา"
"ไม่ต้องคิดเรื่องอะไรเลย"
"ไม่ต้องคิดเรื่องอะไรเลย"มันไม่เป็น คำพูดที่ตรงกันข้ามกันไปหน่อยเหรอ
หมายความว่าคำ 2 คำที่ใช้ใน ประโยคเดียวกันแต่ขัดกันเอง
พ่อกับผมเราเคยทำสงครามคำพูดกัน
ตลกจริงจัง
เงียบจนหูหนวก
สำเนาต้นฉบับ
เจอของหาย
"อาจารย์นักเรียน"
"อาจารย์นักเรียน" เหรอ
ก๊าซเหลว
น่าสงสัยอย่างไม่มีที่ติ
ตายทั้งเป็น
เกือบใช่
ของเลียนแบบของแท้
บังเอิญตั้งใจให้เกิด
กุ้งจัมโบ้
ถึงเขาจะไม่เคยพูดอะไรเลย
เป็นครั้งแรกตั้งแต่พ่อตายไป ที่ผมรู้สึกเหมือนมีคนคุยด้วย
ไม่มีคนอยู่
กดออดอีกทีฉันฆ่าแกแน่
- ทำอะไรอยู่ - ออกไปให้พ้น
เฮ้ นาย
ถ่ายทำไม
ทำไมคุณถึงหยุดพูดล่ะ
ผมลองค้นคว้ามาแล้ว
ในทางการแพทย์มันเป็นไปไม่ได้ ที่อยู่ดีๆ จะหยุดพูด
เว้นแต่เส้นเสียงคุณถูกตัด
หรือเป็นโรคหรืออะไรสักอย่าง
มันเขียนว่า "ไม่เช่นนั้นน่าจะเป็น ปฏิกิริยาตอบสนอง
กับเหตุการณ์ที่ทำให้ตกใจมาก
จนคนๆ นั้นตัดสินใจในทางจิตวิทยา ว่าจะไม่พูดอีกเลย
เพราะการพูดจะนำเอา เหตุการณ์เลวร้ายนั้นกลับมา"
ผมแค่คิดว่าคุณน่าจะรู้ไว้
เดี๋ยว ผมข้ามสะพานไม่ได้ มันไม่ปลอดภัย
ผมอาจจะหล่นลงไปก็ได้
ผมอ่านที่คุณเขียนจากตรงนี้ไม่เห็น
เขาเขียนว่า "ถ้าข้ามสะพานมาได้ จะเล่าเรื่องของฉันให้ฟัง"
รอผมก่อน อย่าไปไหน รอผมด้วย
เขาเขียนด้วยว่า "เราพักกันก่อนเถอะ แล้วเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง"
ไม่ได้ เราเพิ่งเริ่มเองนะ
รอตรงนี้
อย่าทิ้งผม
ฮัลโหล
ได้ยินหรือเปล่าครับ
ไม่มีใครอยู่ที่นั่น
"บาร์"
คุณสัญญาว่าจะไม่ทิ้งผม
"ฉันเคยอยู่มาแล้วหลายที่"
เขาพูดว่าอะไร
โอเค
เขากำลังพูดว่า "ฉันเคยอยู่มาแล้วหลายที่
แต่ฉันเกิดในเยอรมนี
หลังจากสงครามจบลง ฉันแต่งงาน
มีลูกคนหนึ่ง แต่ฉัน กลัวเกินไปที่จะเป็นพ่อคน
ตอนที่ฉันเป็นเด็กฉันเคยลง หลุบหลบระเบิดกับพ่อแม่
ระเบิดนั้นทำให้ทั้งสองคนต้องตาย"
คุณถึงได้หยุดพูดเหรอ
เดี๋ยวฉันเอาน้ำให้นะ
นั่นเป็นตอนที่คุณหยุดพูดเหรอ
"ไม่ใช่ ใช่"
"มีหลายอย่างที่ฉันไม่ถามเธอ มีหลายอย่างที่ฉันไม่อยากให้ถาม"
จากนี้ไปผมอยากให้คุณไปกับผม
เขายักไหล่เหมือนพ่อเลย
ผมชอบมาก
เขามากับผมทั้งวันเสาร์และวันอาทิตย์
เราพบคนนามสกุลแบล็ค 37 ครอบครัว
"เกลนเดล"
ไม่ ไม่ ไม่
คุณต้องระวังสิ่งที่คุณทำ
แคสซิดี้ แบล็ค ไม่ได้อาศัยอยู่ เกลนเดล เธออยู่วู้ดเฮเว่น
มานี่ ผมจะช่วย
อูเรเลีย แบล็ค อาศัยอยู่ไวท์สโตน
บาซ แบล็ค อาศัยอยู่ ฟลัชชิ่ง
บี แบล็ค อาศัยอยู่โร้ดส์เดล
บี จี แบล็ค อาศัยอยู่ซันนี่ไซด์ เข้าใจหรือเปล่า
พรุ่งนี้เราจะไปหา อมาร่า แบล็ค
ในโซนเจเจ เอเอ็น-50 บนแผนที่ มิลล์เบซิน
"ทำไมไม่พักดูหนังสักวันล่ะ"
กฎข้อที่ 7 ไม่มีอะไรมาขวางทาง การค้นหาได้
สวัสดีครับ ผมชื่อ ออสคาร์ เชลล์ พ่อของผม
ผิดทางแล้ว
อร่อยไหมครับ
รู้ไหม ผมไม่เคยพูดอะไรเวลาที่ คุณเดินช้าเพราะมันช่วยไม่ได้
และผมไม่พูดอะไรเวลาที่คุณ ต้องเข้าห้องน้ำ 3 ครั้งใน 1ชั่วโมง
เพราะผมรู้ว่ามันจำเป็นกับคุณ
แต่กินเร็วๆ หน่อยได้ไหม
เจมส์ แบล็ค,ดอน แบล็ค เอมัส แบล็ค
กัททรี แบล็ค และ เบน แบล็ค ทั้ง 3 คน
ไม่มีประโยชน์เลย
"วันนี้พอได้แล้ว"
เรายังไม่เสร็จเลย
เฮ้ ผมมีภรรยาและลูก ที่ต้องกลับไปหานะ
ได้โปรดขอเวลาผมเดี๋ยวเดียว
ใช่
เบน แบล็ค
กัททรี แบล็ค
เอมัส แบล็ค
นี่หนู ออกไปข้างนอก
เฮ้ หนูต้องใช่กุญแจหลักนะ
"หยุด"
ผมทำไม่ได้
ถ้าผมถามคำถามคุณ คุณจะบอกความจริงผมไหม
ถึงแม้ว่ามันจะทำให้ผมเสียใจ
คุณคิดว่ากุญแจนี้มีล็อคหรือเปล่า
"มีสิ"
จริงเหรอ
หมายความอย่างงั้นจริงๆ เหรอ
คุณคิดว่าเราจะเจอไหม
"ไม่"
ผมก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน
"งั้นเราหยุดหาไม่ดีกว่าเหรอ"
มีบางอย่างที่ผมต้องเอาให้คุณดู
ผมไม่มั่นใจ เลยไม่ได้พูดอะไร
แต่ผมรู้สึกอยู่ตลอดเวลา
ท่าทางการเดิน การยักไหล่ของเขา
และยังที่คุณย่าไม่ยอมพูดถึงเขาอีก
เขาต้องเป็นปู่ของผมแน่ๆ
แม่ไม่อยู่บ้าน
ทางนี้ครับ
คุณนั่งบนเตียงผมก็ได้
ผมปริ้นท์ออกมาจากอินเตอร์เน็ต
นี่คงเป็นพ่อ
หรืออาจจะเป็นพ่อก็ได้
เขาแต่งตัวแบบนี้แหละ
เวลาที่ผมขยายภาพจน ไม่เหมือนรูปคนแล้ว
บางครั้งผมก็มองเห็นแว่น
หรือผมคิดว่าผมมองเห็น
เด็กคนอื่นๆ อาจจะเห็นพ่อของเขา เหมือนกันก็ได้
นี่คือสิ่งที่ผมอยากเอาให้คุณดู
ในวันที่เลวร้ายวันนั้น พ่อทิ้งข้อความไว้ ทั้งหมด 6 ข้อความบนเครื่องนี้
ไม่เคยมีใครได้ยินยกเว้นผม
"แล้วแม่ล่ะ"
โดยเฉพาะแม่
ข้อความแรกคือเมื่อ 8:56 น.
ผมกำลังรอเข้าเรียน
กำลังเล่นอยู่กับมินช์ ปล่อยเวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์
คุณอยู่หรือเปล่า ฮัลโหล
ผมลองที่ทำงานแล้วแต่ ไม่มีใครรับโทรศัพท์เลย
ฟังนะ มีบางอย่างเกิดขึ้น ผมไม่เป็นอะไร
พวกเขาบอกให้เราอยู่กับที่
ข้อความที่ 2 เข้ามาตอน 9:12 น.
ตอนนั้นผมอยู่ในห้องเรียนแล้ว
เรียนเรื่องสี่เหลี่ยมด้านขนาน
โอเค เราเอาสี่เหลี่ยมด้านขนาน ที่น่ามหัศจรรย์นี้
แล้วตัดออกเป็น 2 ส่วน
ผมอีกครั้งนะ
ฮัลโหล
ผมหวังว่าคุณจะอยู่บ้าน
ผมไม่รู้ว่าคุณได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นไหม ผมแค่อยากบอกว่าผมไม่เป็นอะไร
ทุกอย่างปกติดี เรากำลังรอให้ คนมาบอกว่าต้องทำยังไง
วุ่นวายทีเดียวเลย จนท.ดับเพลิงควรจะมาได้แล้ว
ข้อความที่ 3 เข้ามาตอน 9:58 น.
พวกเรากำลังเดินกลับบ้าน กับแม่ของมินช์
ที่บอกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น แต่ไม่ได้บอกว่าอะไร
ผมหยุดที่ร้านอาหารระหว่าง 92 และ บรอดเวย์เพื่อซื้อน้ำผลไม้
ผมรู้ว่าผมอยู่ที่นั่นกี่โมง เพราะผมเก็บใบเสร็จไว้
ในนั่นมีเวลาเขียนไว้
ฮัลโหล
ผมต้องเล่นให้ฟังทั้งหมด
ข้อความที่ 4 เข้ามาตอน 10.07 น.
ระยะความเร็วในการเดินของเด็ก ที่อายุเท่าผมเราเดิน 4.4 ฟุตต่อวินาที
และมีเวลา 9 นาทีระหว่าง ข้อความทั้ง 2
ผมลองคิดเลขดูแล้วว่า ผมเดิน 2376 ฟุต
ตอนนั้นผมอยู่หน้าโบสถ์ยูไนเต็ด บนถนนบรอดเวย์
ผมรู้เพราะว่าผมกลับไปวัดมาแล้ว
ผมเองนะ
ผมหวังว่าคุณจะอยู่บ้าน
ผมอยากคุยกับคุณจริงๆ อยากอธิบายให้คุณฟัง
เดี๋ยวๆ ผมขอเวลาอีกนาทีเดียว
ผมใช้โทรศัพท์นานๆ ไม่ได้
ผมอยากบอกคุณ
ว่าผมรักคุณมากขนาดไหน
ผมอยากบอกคุณว่าผมรักคุณมาก
"ฟังไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก"
ข้อความที่ 5 เข้ามาตอน 10:17 น.
ผมกำลังคุยกับสแตน คนเฝ้าประตู ตอนที่พ่อทิ้งข้อความนี้
คุณอยู่หรือเปล่า
อยู่หรือเปล่า ได้โปรดรับโทรศัพท์ด้วย คุณอยู่หรือเปล่า
"หยุด พอแล้ว"
ไม่
มีอีกข้อความ มีทั้งหมด 6 ข้อความ
10:27 น.
"หยุด พอแล้ว"
"ไม่ต้องค้นหาอีกแล้ว"
เฮ้ รอเดี๋ยวก่อน
คุณกำลังทำอะไร
"อะไรๆ มันควรจะดีขึ้น แต่มันแย่ลง"
ใครว่าอะไรๆ มันจะดีขึ้นเหรอ
เท่านี้เหรอ
"ฉันอยากช่วยหนู แต่ฉัน กลับทำร้ายหนูมากกว่า"
เฮ้
อยากไปเหรอ ไปเลย
ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณคือปู่ของผม
ถ้าคุณคิดว่าเราจะคิดถึงคุณ ไม่หรอก เราไม่มีวันคิดถึงคุณแน่นอน
ที่จริง ผมควรจะบอกขอบคุณด้วยซ้ำ
พ่อของผมเป็นพ่อที่เยี่ยมที่สุด เพราะว่าคุณเป็นคนที่แย่ที่สุด
พ่อของผมเข้าโรงเรียนมัธยมปลาย บร็องซ์ ไซแอ้นซ์
เขาเป็นผู้จัดการทีมให้กับทีมเบสบอล และเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์
พอเขาเรียนจบ เขาไปต่อที่รัทเกอร์ เขาเลือกเรียนไบโอเคมี
เขาเจอแม่ที่ร้านหนังสือและ พ่อก็ขอแม่แต่งงาน
ที่นอร์วอล์ค คอนเน็คติกัต และ ทุกฤดูร้อนเราจะไปที่ โทบี้ พอนด์
และพ่อจะขอแม่แต่งงานอีกครั้ง
วันที่ผมเกิด พ่อเอาใบไม้มาทับไว้ เป็นใบไม้แห้ง
มันยังแขวนอยู่ในห้องนอน เขาอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์
แต่ต้องทำงานเป็นคนขายเครื่องประดับ เพราะต้องหาเงินให้ที่บ้าน
เขาชอบกลิ่นน้ำมันและ เกลียดมะเขือเทศมาก
เขาไม่เคยพูดกับผมเหมือนผมเป็นเด็ก
รองเท้าคุณหนักกว่าของผม
"อย่าหยุดค้นหา"
"ขายบ้าน"
ฮัลโหล
ผมชื่อ ออสคาร์ เชลล์
ออสคาร์เหรอ นี่ แอ๊บบี้ แบล็ค
ยังอยู่หรือเปล่า ฮัลโหล
ผมออสคาร์ เชลล์ ผมอยู่ที่นี่แล้ว
ออสคาร์ โตขึ้นเยอะเลยนะ
ไปกันเถอะ
เราจะไปไหนกันเหรอ ผมไม่นั่งรถกับคนแปลกหน้า
นั่นเป็นกฎที่ดีนะ แต่เราไม่ได้ เป็นคนแปลกหน้ากันซะทีเดียว
เข้ามาสิ
ตอนแรกที่หนูมาที่นี่ฉันบอกหนู ว่าฉันไม่รู้เรื่องกุญแจนั่น
แต่คุณรู้
สามีของฉัน
สามีเก่าของฉันเป็นคนขายที่ ที่หนูพูดถึง
ฉันคิดว่าหนูน่าจะคุยกับเขา
สามีเก่าคุณอยู่ไหนเหรอ
ที่ทำงาน ฉันจะพาหนูไปนี่ไง
คืนวันอาทิตย์เนี่ยนะ
ตอนนี้เช้าวันจันทร์ที่ญี่ปุ่น
โอเค เขาบอกว่าขึ้นไปได้เลยค่ะ
ชั้น 32
คุณไม่ไปเหรอครับ
ฉันรอที่นี่แหละ
โชคดี
เข้ามาสิ
สวัสดีครับ
ให้ฉันช่วยอะไรหรือเปล่า
คุณรู้จักพ่อของผมไหมครับ
พ่อของหนูเหรอ ชื่ออะไรล่ะ
โธมัส เชลล์
ไม่นะ ฉันไม่รู้จักใครนามสกุลเชลล์
เขาตายเมื่อ 11กันยาฯ
- ฉันเสียใจด้วย - ผมพบซองที่มีชื่อคุณอยู่
และผมคิดว่ามันเป็นของภรรยาคุณ ซึ่งตอนนี้เป็นภรรยาเก่า
แต่เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย และ มีคนตะโกนออกมาจากอีกห้อง
- คุณรู้เรื่องพ่อผมหรือเปล่า - เมื่อไรเหรอ
3 เดือน 17 วัน 8 ชั่วโมง
16 นาที 11และตอนนี้ 12 วินาทีก่อน
คืนนี้ ณ เวลา 19:42:46 น.
ผมพบข้อความในหนังสือพิมพ์ที่พ่อผม วงไว้ว่า "อย่าหยุดค้นหา"
และผมพบเบอร์โทรศัพท์ด้านหลัง
เบอร์นั้นเป็นของ แอ๊บบี้ แบล็ค
ฉันเองที่บ้านตอนนั้น
ฉันกำลังจะย้ายออกจากบ้าน
ผมรู้
ซองนี้มีความพิเศษอะไรเหรอ
ขอฉันดูหน่อยได้ไหม
มีอะไรเขียนไว้บนซองหรือเปล่า
เขียนว่า "แบล็ค"
หนูเจอในแจกันสีฟ้าหรือเปล่า
ไม่อยากเชื่อเลย
เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมาก
ฉันตามหากุญแจนี้มา...
นานเป็นปี
ผมใช้เวลาหลายต่อหลายเดือน หาล็อคสำหรับกุญแจนี้
- งั้นเราก็ตามหากันและกัน - มันเอาไว้เปิดอะไรเหรอครับ
กล่องฝากของในตู้นิรภัย
มันเกี่ยวอะไรกับพ่อผมเหรอ
พ่อของหนูเหรอ
ผมเจอมันในตู้เสื้อผ้าของพ่อผมและ เพราะเขาตายแล้วผมเลยถามเขาไม่ได้
ผมเลยต้องตามหาคำตอบเอง
คือ...
พ่อของฉันตายไปแล้วเหมือนกัน
เมื่อ 2 ปีก่อน
เขา...
ไปตรวจสุขภาพ และ...
อย่างไรก็ตาม
มารู้ตัวอีกที หมอบอกว่าเขา เหลือเวลาอีก 2 เดือน
ฉันต้องตัดสินใจว่าจะทำอะไรกับ ของๆ เขา หนังสือ เฟอร์นิเจอร์
- คุณไม่อยากเก็บไว้เหรอ - ฉันไม่ต้องการ
ฉันขายบ้านได้
พ่อของฉันและฉันไม่สนิทกัน
เขาใช้เวลาสุดท้ายที่เหลืออยู่ เขียนจดหมายหาทุกคน
ญาติพี่น้อง เพื่อนร่วมธุรกิจ คนที่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อ
เขาเขียนถึงสิ่งที่เขาอยากทำ แต่ไม่มีโอกาสได้ทำ
และสิ่งที่เขาทำลงไปแล้ว แต่ไม่ได้อยากทำ
บอกเล่าเรื่องราวที่เขาไม่เคย เล่าให้ฉันฟัง
สิ่งที่ฉันอยากรู้เกี่ยวกับเขา
คุณต้องการให้คนกอดหรือเปล่า
ไม่เป็นไรหรอก ขอบใจ
เขาไม่เขียนจดหมายหาคุณเหรอ
เขียนสิ แต่ฉันไม่กล้าเปิด
เป็นผมคงสงสัยมากๆ
ภรรยาฉันบอกว่าฉันไร้สาระ
- ทำตัวเป็นเด็ก - แต่คุณเป็นลูกของเขา
ฉันกลัวว่ามันจะเป็นการสารภาพ
ฉันอยากให้เขาเขียนว่าเขาเสียใจ
หรือว่าเขารักฉัน
หรือะไรที่เป็นเรื่องส่วนตัวของเรา แต่ไม่
ท้ายจดหมายเขาเขียนว่า
"มีบางอย่างที่พ่ออยากให้ อยู่ในแจกันสีฟ้า
บนชั้นในห้องนอน
พ่อคิดว่าแกจะเข้าใจว่าทำไม พ่อถึงอยากให้"
แต่ฉันขายแจกันสีฟ้าไปแล้ว
ที่จริง ฉันให้พ่อของหนู ก่อนที่จะเปิดจดหมาย
ฉันถึงได้พยายามหามัน
คุณเจอพ่อผมเหรอ
คงอย่างงั้น
คุณจำพ่อได้หรือเปล่า
เขาพูดอะไรบางอย่าง เกี่ยวกับวัยครบรอบ
14 กันยายน
เขาวางแผนให้แม่หนูแปลกใจ
สุขสันต์วันครบรอบแต่งงาน
อะไรบางอย่างเกี่ยวกับร้านอาหารหรู
ทักซิโดของเขา
เมื่อไม่มีกุญแจฉันก็หมดหนทาง
คุณถึงได้ต้องตามหาพ่อของผม
แต่ฉันไม่รู้จะหาเขายังไง ไม่รู้แม้แต่ชื่อ
มีหลายสัปดาห์ที่ฉันเดินทาง ไปแถวบ้านที่พ่อฉันอยู่
หวังว่าจะเจอเขา
ฉันแม้แต่ติดป้ายหาคนที่มีแจกัน
ที่ถนน 75 ว่าให้ติดต่อมาด้วย
แต่นั่นมัน 1สัปดาห์หลังจาก
เหตุการณ์ 11กันยาฯ
และคนก็ติดป้ายเต็มไปหมด
"พระเจ้าคุ้มครองอเมริกา"
เอ่อ
คุณไม่ต้องตามหาอีกแล้ว
ฉันเสียใจ ฉันรู้ว่าหนูกำลัง ตามหาบางอย่างและนี่ไม่ใช่
ไม่เป็นไรครับ
เราไปที่ธนาคารกันเถอะ
เราจะได้รู้พร้อมกันว่ามันมีอะไร แล้วเราก็แบ่งกันได้
คุณเป็นคนดีมากเลย แต่ไม่เป็นไร
เฮ้ หนูจะไม่เป็นไรใช่ไหม
ผมบอกอะไรคุณ ที่ผมไม่เคยบอกใครเลยได้ไหม
ได้สิ
วันนั้นที่โรงเรียนปล่อยเรากลับบ้าน ตั้งแต่เราไปถึงที่นั่น
ผมเดินกลับบ้าน
เพื่อนผมบอกว่าเขาจะโทรมา ผมเลยไปดูที่เครื่องฝากข้อความ
มีข้อความเต็มไปหมด
จากเพื่อนหนูเหรอ
จากพ่อของผม
เขาอยู่ในตึก
แต่มีบางอย่างที่ผมไม่เคยบอกใคร
ไม่เคยบอกใครเลย
โทรศัพท์ดัง
พระเจ้า
ผมรับโทรศัพท์ไม่ได้ ผมทำไม่ได้
มันดังอยู่อย่างนั้นแต่ผมขยับไม่ได้
ผมอยากรับโทรศัพท์ แต่ทำไม่ได้
เสียงเครื่องตอบรับดังขึ้น
ข้อความที่ 6 วันที่ 11กันยายน เวลา 10:27 น.
ผมได้ยินเสียงของพ่อ
คุณอยู่หรือเปล่า
"คุณอยู่หรือเปล่า"
- "คุณอยู่หรือเปล่า" - คุณอยู่หรือเปล่า
"คุณอยู่หรือเปล่า"
พ่อต้องการผมแต่ผมรับโทรศัพท์ไม่ได้
ผมกลัว ผมทำไม่ได้
"คุณอยู่หรือเปล่า" พ่อถามอยู่ 9 ครั้ง ผมรู้เพราะว่าผมนับ
ทำไมพ่อไม่พูดว่า "มีใครอยู่ไหม"
"มีใครอยู่ไหม" คำว่า "คุณ" หมายถึงคนๆ เดียว
ผมคิดว่าพ่อรู้ว่าผมอยู่ที่นั่น
เขาอาจจะพูดเพื่อให้ผมมีความกล้า ที่จะรับโทรศัพท์
เว้นระยะยาวที่สุดระหว่างครั้งที่ 3 และ 4 นั่นคือ 15 วินาที
อยู่หรือเปล่า
คุณได้ยินเสียงคนร้องไห้
- อยู่หรือเปล่า - คุณได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์
อยู่หรือเปล่า
คุณได้ยินเสียงกระจกแตก
อยู่หรือเปล่า อยู่หรือ...
จากนั้นก็หายไป
คุณให้อภัยผมไหม
ให้อภัยเหรอ
เพื่ออะไร ที่รับโทรศัพท์ไม่ได้นะเหรอ
ที่ไม่สามารถบอกใครได้
แน่นอนฉันให้อภัยหนู
ผมบอกไม่ถูกจริงๆ ว่า ผมรู้สึกดีขึ้นขนาดไหน
ฉันหวังว่าหนูจะเจอสิ่งที่หนูค้นหา
ผมต้องไปแล้ว
ขอบคุณ
เขาทำอะไรน่ะ
ออสคาร์
เฮ้ เอามาให้แม่มา เอามาให้แม่ เอามาให้แม่สิลูก
ไม่เป็นไรนะลูกเอามาให้แม่มา
เอามาให้แม่สิ เอามาให้แม่ ไม่เป็นไร
ปล่อยนะ ปล่อย ปล่อย ปล่อยนะ ปล่อย ปล่อย
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ปล่อยได้แล้ว ปล่อย
ปล่อยได้แล้ว ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรนะ ปล่อย ปล่อย
ปล่อย ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
ผมสัญญาว่ามันจะดีขึ้น ผมจะเป็นปกติ
นั่นเป็นอย่างสุดท้ายที่แม่ต้องการ ลูกสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว
ผมพยายามอย่างหนักมากเลยครับแม่ ผมไม่รู้ว่าจะพยายามมากกว่านี้ได้ไหม
แม่รู้จ้ะ
ผมรู้ว่าลูกพยายามแล้ว แม่รู้
- แม่ไม่รู้ - แม่รู้
แม่ไม่รู้หรอกครับ
แม่รู้ว่าพ่อต้องภูมิใจมากแน่ๆ ที่ลูกไม่หยุดหา
ลูกรัก ลูกคิดว่าแม่จะปล่อยให้ลูก ออกนอกสายตาเหรอ
ลูกคิดว่าแม่จะปล่อยให้เกิดอะไรขึ้น กับลูกอย่างงั้นเหรอ
แม่รู้เสมอว่าลูกอยู่ที่ไหน
เสมอ
แม่รู้เหรอครับ
ตอนที่สแตนบอกแม่เรื่องสมุดโทรศัพท์ ว่าลูกต้องการมัน
เพื่อทำรายงาน แม่รู้ว่าต้องมีอะไรสักอย่าง
ยังไงครับ
เรื่องสำมะโนครัวจะยังไม่เกิดขึ้น อีก 7 ปีข้างหน้า
แม่เลยไปที่ห้องของลูก และพยายามคิดอย่างลูก
แม่ต้องการทำความเข้าใจ
แม่มาสอดแนมผมเหรอ
เปล่า ตามหาลูก
แม่พบเกมของลูกและ รายชื่อคนนามสกุลแบล็ค
แม่เห็นที่ลูกจัดระเบียบชื่อคน ทั้ง 5 เขตไว้
ดขต.ของผม
ดขต.เหรอ
"ดัชนีเขตแบบตั้งได้"
แม่เห็นว่าลูกใช้ตัวเลข 4 ตัวสุดท้าย ของเบอร์โทรศัพท์
ผมคิดว่ามันฉลาดมาก
ฉลาดมากๆ
แม่เลยทำแผนที่ของแม่เอง
แม่ระบุโซนตามของลูก
104
216 ที่อยู่
472 คนที่นามสกุลแบล็ค
แม่ทำรายการคนที่ลูกจะไปหา ช่วงสุดสัปดาห์นั้น
โทรหาคนที่ลูกไปมาแล้ว
และไปเจอคนที่ลูกจะไปหา
จริงเหรอครับ
ทุกคนเลยเหรอครับ
ตั้งแต่สามีของฉันเสียไป ลูกชายฉันเดินทางไปทั่วเมือง
พร้อมกับกุญแจที่เขาคิดว่า เป็นเบาะแส เขา...
ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ
เวลาที่เขามา เขาจะเอาแผนที่ทั้งหมด
ขอบคุณ
ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ
ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ ขอบคุณ
ขอบคุณ
เฮ็คเตอร์ แบล็ค ชอบกอดมาก
เขากอดผม 17 ครั้ง
ผมอยากหนีแต่เขาเอาแต่ กอดผมอยู่นั่นแหละ
เขารู้สึกว่าเรื่องนี้สื่อถึง การตายของพ่อของเขา
ใช่ เป็นเรื่องที่เศร้ามาก เศร้าจริงๆ
ผมชอบ อีเลน แบล็ค และลูกๆ ของเธอ 5 คนที่ส่งเสียงตลอด
ได้ภาพเขียนมาหรือเปล่า
เป็นโหลเลยครับ
เวลาที่เขามาถึง พวกคุณอาจจะ ให้เขานั่งตรงนั้นและ...
แล้ว เลห์-แอนน์ แบล็ค ล่ะ
เธอตะโกนให้ผมไปไกลๆ
ใช่ แม่เหมือนกัน
ไมว่าคุณจะเกี่ยวข้องหรือไม่
ไป ไปได้แล้ว ได้โปรด ไปซะ
โลน่า แบล็ค มีเรื่องเล่าน่าสนใจ
แม่คิดว่า โลน่า แบล็ค จะร้องไห้ฟูมฟาย
เขาไม่เป็นอะไร แค่ไม่กี่คำถามเท่านั้น เขาต้องการเท่านั้นเอง
คุณแน่ใจนะค่ะว่าทำได้
- เธอปกติดีตอนที่ผมไปถึง - เหรอ
แม่รู้ว่าลูกต้องใช้เวลานานแค่ไหนจาก เอลีนอร์ แบล็ค ที่อาศัยอยู่แอสตอเรีย
ไปหา ฮาร์แลน แบล็ค ที่อาศัยอยู่บุชวิค
ฉันเสียใจเรื่องพ่อของเธอจริงๆ
- แม่ค่ะเด็กผู้ชายคนนั้นมา - เด็กผู้ชายคนนั้น
แม่เราหน้าคล้ายกันนะว่าไหม
แม่รู้เรื่องกุญแจ
แม่รู้ว่าลูกต้องไปหาเหตุผล
และแม่ต้องไปด้วย
แม่ไม่กลัวว่าผมจะถูกข่มขืน ฆ่า แขวนคอ หรือแทงเลยเหรอ
ทุกชั่วโมงของทุกๆ วัน
แม่ไม่สามารถหายใจได้ทั่วท้อง จนกว่าประตูจะกลับมา
- เฮ้ - ผมกลับบ้านแล้ว
ผมนึกว่าพ่อคนเดียวที่คิดแบบผมได้
แม่เหมือนกัน
มีหลายคนมากที่เสียอะไรบางอย่าง หรือเสียบางคนไป
เหมือนอย่างเรา
แม่คิดถึงอะไรเกี่ยวกับพ่อบ้างครับ
แม่คิดถึงหลายอย่างมากๆ
ผมชอบที่พ่อบอกภูมิอากาศได้ จากแค่การแตะหน้าต่างเท่านั้น
เวลาที่เขาเดินเข้ามาในบ้านและตะโกนว่า
"ทุกคนทำอะไรกันอยู่ๆ"
ผมชอบเวลาที่พ่อเอาแขนทั้งแขน ล้วงเข้าไปในเม็ดกาแฟที่แฟร์เวย์
เพราะเขาชอบความรู้สึกของมัน
นั่นทำให้แม่โกรธมากเพราะว่า ทุกคนในร้านจะจ้องมาที่เรา
- จริงเหรอครับ - ไม่รู้สินะ ไม่รู้สิ
แม่คิดถึงเสียงของพ่อ
แม่คิดถึงเสียงที่พ่อบอกว่ารักแม่
ผมเหมือนกัน
แม่ครับ
แม่จะตกหลุมรักอีกก็ได้นะครับ ถ้าแม่ต้องการ
แม่มีมีทางตกหลุมรักได้อีก ไม่มีใครเป็นเหมือนพ่อได้
ไม่มีใคร
พ่อบอกผม พ่อพูดว่า
"พ่อรักแม่ของลูกจริงๆ เป็นผู้หญิงที่ดีมากๆ เลย"
แม่ครับ
ผมไม่ได้บอกแม่ว่าผมรักแม่ มากพอใช่หรือเปล่าครับ
บอกแล้วล่ะลูก
ลูกรัก
ลูกบอกแล้ว
บันไดพังนะ
วันนี้ไปโรงเรียนเร็วจังเลยนะ
วันนี้ไม่ต้องเรียนหนังสือ วันนี้เป็นวันประธานาธิบดี
นึกว่าในเดือนกุมภาพันธ์เสียอีก
พวกเขาเปลี่ยนมัน
ผมเขียนจดหมายถึงคนที่ผมเจอ
มันเขียนว่า
"ถึงคุณและคุณนาย
แอ๊บบี้ หรือ ฮาเซลล์ หรือ ทอมมี่ หรือ อีเลน
หรือใครก็ตามที่ผมพบ ที่มีนามสกุลแบล็ค
คุณอาจจะจำผมได้
ผมชื่อออสคาร์ เชลล์
ผมมาหาคุณเพื่ออยากรู้ว่าคุณ พอจะช่วยผมหาล็อค
สำหรับกุญแจที่ผมนึกว่าพ่อของผม ทิ้งไว้ให้ได้หรือเปล่า
พวกคุณส่วนมากช่วยเหลือผมดีมาก
ผมอยากที่จะขอบคุณ
และผมอยากขอบคุณ ที่ให้ผมได้ขี่ม้า
และภาพของเทย์เลอร์ ที่เป็นรูปผมและกุญแจ
คุณอาจจะอยากรู้ว่ากุญแจนั้น ไม่ได้ถูกทิ้งไว้ให้ผม
มันเป็นของคุณวิลเลี่ยม แบล็ค
เขาอาจต้องการมันมากกว่าผม
แน่นอน ผมผิดหวัง
แต่ผมดีใจที่มันไปอยู่ในที่ๆ ควร
และผมดีใจที่ผมผิดหวัง
เพราะดีกว่าไม่รู้สึกอะไรเลย
พ่อของผมเคยบอกว่านิวยอร์กเคย มีเขตที่ 6 ที่ลอยหายไปกับทะเล
พวกเขาพยายามกู้มันคืนมา แต่ไม่สำเร็จ
และมันไม่เคยกลับมาอีกเลย
ไม่ว่าผมจะมีความอยากแค่ไหน
พ่อของผมไม่มีวันกลับมา
ผมนึกว่าผมอยู่ไม่ได้โดยที่ ไม่มีพ่ออยู่ แต่ผมรู้แล้วว่าอยู่ได้
ผมคิดว่าพ่อคงภูมิใจ
ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ"
"การค้นหา เบอร์ที่ 6 ที่ทั้งเสียงดังและใกล้มาก"
"ขอมอบให้กับ เซอร์ โธมัส เชลล์ คนขายเครื่องประดับ"
"เอฟที กรีน"
ผมได้ที่อยู่ของเรนเทอร์จากคุณย่า
ถึแม้ว่าผมอยากจะพูดว่า "คุณเห็นแก่ตัว" และ "ไปตายซะ"
แต่ผมเปล่า
ผมขอให้เขากลับมา
"โคนี่ ไอร์แลนด์"
"เชลล์ แอนด์ ซัน จิวเวลเลอร์ เครื่องประดับคัสตอมและแอนทีค"
"ยินดีด้วย ออสคาร์
ด้วยความกล้าหาญ และ ความชาญฉลาดเกินอายุของลูก
ลูกได้แก้ปมการเดินทาง เพื่อค้นหาคำตอบเบอร์ที่ 6 ได้แล้ว
ลูกได้พิสูจน์ให้เห็นถึง การมีอยู่จริงของเขตที่ 6
และความสามารถของลูกเอง
ไม่ว่าตอนนี้พวกเขาจะอยู่ที่ไหน ผู้คนที่อาศัยอยู่เขตที่ 6 จะฉลองให้
และพ่อก็เช่นเดียวกัน
ได้เวลากลับบ้านแล้ว"
"เค็นซิงตัน"
หนึ่ง...
ปริศนารักจากพ่อ ไม่ไกลเกินใจเอื้อม
[Thai]